امشب ای ماه به درد دل من تسکینی آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی کاهش جان تو من دارم و من می دانم که تو از دوری خورشید چها می بینی تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من سر راحت ننهادی به سر بالینی هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی همه در چشمه مهتاب غم از دل شویند امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی من مگر طالع خود در تو توانم دیدن که توام آینه بخت غبار آگینی باغبان خار ندامت به جگر می شکند برو ای گل که سزاوار همان گلچینی نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید که کند شکوه ز هجران لب شیرینی تو چنین خانه کن و دلشکن ای

باید از محشر گذشت لجن زاری که من دیدم سزای صخره هاست ، گوهر روشن دل از کان و جهانی دیگر است ،عذر میخواهم پری ...عذر میخواهم پری ...من نمیگنجم در آن چشمان تنگ ، با دل من آسمانها نیز تنگی میکنند ، روی جنگلها نمی آیم فرود ،شاخه زلفی گو مباش ، آب دریا ها کفاف تشنه این درد نیست ،بره هایت میدوند ،جوی باریک عزیزم راه خود گیرو برو ...یک شب مهتابی از این تنگنای بر فراز کوها پر میزنم، میگذارم میروم ،ناله خود میبرم ،دردسر کم میکنم ... چشمهائی خیره می پاید مرا،غرش تمساح می آید بگوش ،کبر فرعونی و سحر سامریست ،دست موسی و محمد با من است ،میروی ، وعده آنجا که با هم روز شب

"text-align: center;">" با یک گل بهار نمی شود "

تو ( گُل َم )

ضرب المثل ها را هم


زیر سوال برده ای
.
.
.